Ciechocinek
Położenie: 52° 53' N 18° 47' E
Miejscowość
Ciechocinek jest miejscowością uzdrowiskową, położoną w Kotlinie Toruńskiej, na lewym brzegu Wisły, w województwie kujawsko-pomorskim. Pozbawiony jest przemysłu, natomiast bardzo dobrze rozbudowana jest baza lecznicza i uzdrowiskowa. Głównym narzędziem leczniczym są wody: bromkowe, jodkowe, żelaziste, chlorkowo-sodowe, borowe, które pozyskuje się z licznych źródeł solankowych. Główne choroby leczone w uzdrowisku: ortopedyczno-urazowe, kobiece, układu oddechowego, nerwowego, choroby reumatyczne i narządów ruchu, choroby krążenia. W części uzdrowiskowej ulokowano liczne tereny zielone z Parkiem Zdrojowym, w którym znaleźć można egzotyczne gatunki roślin, np. korkowiec amurski, kłęk kanadyjski, miłorząb dwuklapowy. Na szczególną uwagę zasługuje rezerwat florystyczny, zasiedlony słonoroślami (mlecznik nadmorski, aster solny, soliród zielny). W okolicy miasta utworzono strefę chronionego krajobrazu Niziny Ciechocińskiej.
Przez miasto przebiega droga wojewódzka nr 266 do Aleksandrowa Kujawskiego i Konina. Natomiast w pobliżu Ciechocinka znajduje się trasa krajowa nr 1 z Gdańska do Cieszyna. Linia kolejowa łączy miasto z Aleksandrowem Kujawskim.
Historia
Przekazy z „Falsyfikatu mogileńskiego” wspominają o osadzie i grodzie Słońsk, istniejących na miejscu dzisiejszego Ciechocinka. Książę Konrad Mazowiecki posiadał tutejszą warzelnię soli. Słońsk został prawdopodobnie zniszczony przez jedną z licznych powodzi nawiedzających te tereny. Pierwsza wzmianka o wsi Ciechocino pochodzi z 1379 r. Pomiędzy XIV i XIX w. zanotowano co najmniej kilka rodów będących właścicielami wioski. W wieku XVI i XVII sprowadzono osadników holenderskich, którzy zajmowali się osuszaniem bagien, karczowaniem lasów i odwadnianiem terenów zalewowych. Wiek XVIII przebiegł pod znakiem rozwoju wioski, którego liczba mieszkańców podwoiła się w przeciągu stu lat.
Po rozbiorach, gdy tereny północnej Polski zostały odcięte od soli z Wieliczki i Bochni, postanowiono znaleźć nowe źródła tego minerału. W Ciechocinku znaleziono bogate źródła solankowe. Po pokonaniu wielu przeszkód, spowodowanych uwarunkowaniami historycznymi, w pierwszej połowie XIX w. powstała warzelnia soli i tężnie solankowe. Pojawiły się wzmianki o leczniczych właściwościach tutejszych źródeł i pierwsi kuracjusze, którzy korzystali z oferty dwóch karczm, zaopatrzonych w miedziane wanny kąpielowe. Wzmożony napływ kuracjuszy rozpoczął się po doprowadzeniu linii kolejowej, z czasem stał się największym i najmodniejszym uzdrowiskiem na polskich ziemiach. W czasie I wojny światowej Ciechocinek został zajęty przez wojska niemiecko-austriackie i zamieniony na szpital polowy. W 1916 r. otrzymał prawa miejskie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości nastąpił rozwój uzdrowiska; przeprowadzono pierwsze odwierty cieplicowe. Po 1 września ’39 Ciechocinek został włączony do Kraju Warty, a Niemcy planowali utworzyć tu wzorcowe niemieckie miasto, otoczone niemieckimi wioskami. Z tego powodu wielu polskich i żydowskich mieszkańców zostało wysiedlonych, a w ich miejsce umieszczano niemieckich osadników. W okolicy działało kilka grup oporu. Wraz z cofającym się frontem wschodnim, miasto przerodziło się w wojskowy szpital, a na skutek działań wojennych zostało częściowo zniszczone i zdewastowane. Po wyzwoleniu miasto stopniowo odzyskało uzdrowiskowy charakter. Nastąpił dynamiczny rozwój budownictwa sanatoryjnego. Powstało m. in. 5 szpitali uzdrowiskowych, 21 sanatoriów, 1 prewentorium.
Atrakcje turystyczne i zabytki
Park Zdrojowy – powstał w latach 70. XIX w., posiada stary i egzotyczny starodrzew, np. tulipanowiec amerykański, skrzydłorzech kaukaski, hłyk kanadyjski; znajduje się tu zbudowana w stylu szwajcarskim pijalnia wód mineralnych; w centrum parku postawiono muszlę koncertową
Tężnie – uznane za zabytek myśli technicznej; pochodzą z I i II połowy XIX w.
Kościół św. Piotra i Pawła – neogotycki, wybudowany w 1884 r.
Zespół Łazienek z XIX w.
Pływalnia solankowo-termalna
Dworek prezydencki
Warzelnia soli z 1830 r.
Wieża ciśnień z I poł. XX w.