Polanica-Zdrój – Polanica-Zdrój leży w zachodniej części Kotliny Kłodzkiej w dolinie Bystrzycy Dusznickiej u podnóża masywu Piekielnej Góry (południowo-wschodni kraniec Gór Stołowych).
Pierwsze informacje o istnieniu w Polanicy wód leczniczych pochodzą z roku 1625. Jednak istotny rozwój lecznictwa w Polanicy wiąże się z kłodzkim kupcem Józefem Gromlsem, który w roku 1828. Został właścicielem miejscowości i zaczął on zagospodarowanie źródeł, zbudował małą pijalnię oraz drewniane łazienki.
Bardziej intensywny rozwój Polanicy jako uzdrowiska rozpoczął się w 1905 roku, kiedy wywiercono źródła o dużej wydajności. Do roku 1910 zbudowano 50 nowych pensjonatów.
We wczesnych latach międzywojennych liczba kuracjuszy dochodziła do 10 000.
naturalne złoża surowców leczniczych:
wody lecznicze: kwasowęglowe i słabo zmineralizowane szczawy wodorowęglanowo-wapniowe ze śladami radonu.
Profile lecznicze dorosłych:
- KARDIOLOGIA
zmiany zwyrodnieniowe mięśnia sercowego
choroba wieńcowa serca
nadciśnienie tętnicze
- GASTROLOGIA
choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy
stany zapalne pęcherzyka żółciowego i trzustki
nieżyty żołądka i jelit
Profile leczenia dzieci:
Choroby układu krążenia (rehabilitacja wad serca)
Zabytki:
- Kościół Wniebowzięcia NMP – wybudowany w 1910 r. w stylu neobarokowym. Stoi obok dawnego dworu jezuickiego..
- Dawny dwór jezuitów – wzniesiony w latach 1706-1707, wielokrotnie przebudowywany, obecnie siedziba zakładu wychowawczego ss.józefitek
- Dworzec kolejowy – murowany z 1890 r.
Zespół uzdrowiskowy: Sanatorium Wielka Pieniawa – dawny dom zdrojowy, powstały w 1906 r., Pijalnia Wód Mineralnych – z 1911 r., Stary Dom Zdrojowy – zbudowany w 1892 r., Teatr Zdrojowy – z 1925 r.